Lapa lapa kar yağıyor... 94 senesinin bir kış gecesinde bir vakit, kulaklarımda fikret kızılok’un “gecenin tam üçünde”si, “inişlerim çıkışlarım”ı, “gönül”ü, “bu kalp seni unutur mu”su ve ayaklarımın altında kıtır kıtır kar sesiyle topselvi sokaklarını arşınlayışımı anımsıyorum, her kar yağışında olduğu gibi. "Mutlu anlar yoktur, mutlu hatıralar vardır"...

gecenin düşündürttükleri

sezen'in en sevdiğim şarkısı hayatın akışına göre değişmekte mi durmadan? ya da bu kadın nasıl bir müzikal peridir ki ömrümün her döneminde beni bir şekilde bağlayan şarkıya imza atmış oluyor hep ? "istanbul hatırası"... ne var bu ortason zamanlarında - ki artık daha bir sıklıkla aklıma gelmekte bu şarkıyı her dinlediğimde. oysa o zamanlarda da yeniyetmeliğin sancıları içimizi yakıp durmaktaydı, hem de muhtemelen şimdikinden çok çok daha fazla. belki hali hazırdaki en uzun süreli dostlarımın o dönemden kalması ve ömrü hayatımdaki en özlenilesi platonik aşkın o zamanlarda gönlüme düşüşüdür ne zaman maziye sığınacak olsam o zamanların aklıma gelmesindeki sebep ? ve üstüne "belalım"... ve o da yetmezmiş gibi "son bakış"...

kendi içine doğru yaşamak - en huzurlusu belki de...